“Vraag het Anne” in Ztalks magazine

VRAAG HET ANNE

Op zoek naar de balans tussen werk en privé? Stel je vraag. Anne geeft persoonlijk antwoord. Anne Annink is onderzoeker aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en doet internationaal vergelijkend onderzoek naar de werk-privé balans van zelfstandig ondernemers.

Mail je vraag naar  redactie@ztalksmagazine.nl ovv “Vraag het Anne”

(je vraag wordt discreet en persoonlijk behandeld)

De wildernis in

(Column ter inzending van een wedstrijd met thema “Wild”)

Ik heb de behoefte om alles achter te laten. Om niet langer acht uur per dag achter mijn laptop te zitten. Om het lange zitten niet meer te hoeven compenseren met een work-out in een bedompte sportschool met luide muziek. Ik wil niet meer vanachter het glas naar de stromende regen kijken. Ik wil vertrekken. Ik wil ’s ochtends opstaan zonder wekker en frisse lucht inademen.

Ik wil niet naar Italië om daar een bed and breakfast te beginnen, maar de wildernis in. De ruige, woeste en alles omvattende natuur in. Niet wandelen op de Veluwe, maar hiken in Alaska. Ik wil omringd worden door de natuur, zonder snelweg als achtergrond geluid. Ik wil weten hoe het is om op mezelf aangewezen te zijn. Om niets anders te hoeven doen dan te overleven. Ik wil de wildernis in om mezelf te ontmoeten.

Chris McCandless is net afgestudeerd als hij alles achter laat en vertrekt. McCandless wil maar één ding en dat is de wereld beleven zoals de wereld in zijn ogen ooit bedoeld is. Hij verslaat al zijn belevenissen, indrukken en overdenkingen in een dagboek en besluit alle boeken te gaan lezen die hij nog wilde lezen. Hij vindt hij een lift van een man die hem met zijn truck afzet langs een verlaten weg in het besneeuwde Alaska.

bus

Bron: Wikimedia Commons.

Na een lange wandeltocht en het oversteken van twee rivieren vind McCandless een oude bus. De bus was daar achtergelaten door jagers, die er tijdens het seizoen wel eens overnachtten. Alleen met zich zelf, zonder voorbereiding en zonder kennis van de natuur. Toen werd het winter en kreeg hij honger. Maar de rivier was gestegen en kon hij niet meer terug naar de bewoonde wereld. Uit nood at hij alles wat hij tegenkwam. Waaronder een onbekende bes, die hem uiteindelijk fataal werd. Uitgemergeld en niet in staat hulp te halen sterft hij in zijn slaapzak in de bus. Zijn lichaam wordt enige weken later gevonden door eland-jagers.

Het verhaal van McCandless werd uitgegeven als boek en werd in 2007 verfilmd als “Into the Wild”. Het boek en de film werden een mega succes. Nog steeds trekt de bus in Alaska honderden toeristen per jaar. De “magic bus”, zoals McCandless hem zelf noemde, is een soort van pelgrimsoord geworden. Hij trekt mensen die allemaal hetzelfde willen: zichzelf ontmoeten in de natuur. Alleen zijn maar toch verbinden. Herinneren waar we vandaan komen. Terug naar de oorsprong. Dat is wild. Basic en avontuurlijk. Moet ik naar Alaska om de wildernis te vinden? Om we wild te voelen? Ik denk het niet. Ik hoef zelfs niet naar de Veluwe. Ik sluit mijn ogen en doe helemaal niets. Ik ga terug naar mijn eigen natuur en voel me wild.

Lunch Lecture: Work-life balance

Young@EUR & Anne Annink

As a young employee, you might sometimes feel like you could use a bit more balance between work and your personal life. On Tuesday 15 November, Anne Annink will give an (interactive) lecture about work-life balance and provide you with new perspectives, tools, tips, and tricks about managing your time more efficiently, controlling your stress-levels, and more. One thing you will not have to stress about is what to eat for lunch, as Young@EUR will provide food and beverages during this event.

Register here: http://www.eur.nl/english/staff/leisure/youngateur/events/wlb/

Oproep: man, (v)erken jezelf!

Het is crisis in mannenland. Mannen plegen vaker zelfmoord, hebben vaker (psychiatrische) ziekten en zijn vaker crimineel dan vrouwen. Reden voor Tim Samuels, auteur van het boek Who Stole My Spear? How To Be a Man in the 21st Century, om code oranje in te stellen. Ook Rob Hoogland (Telegraaf) en Arthur van Amerongen (Volkskrant) zullen in 2017 maatregelen treffen door samen Het Grote Foute Jongensboek te schrijven.

Het dreigende gevaar is niet goed gereguleerde mannelijkheid. Een sterke kracht die destructief wordt als je hem niet goed reguleert. Mannelijke krachten reguleren blijkt moeilijk te zijn in onze samenleving. Mannelijke lichamen zitten achter de pc, in plaats van achter wild aan. Vrouwen nemen mannenwerk over, waardoor werkloze mannen status verliezen en zich onzeker voelen.

Het werkende leven is sowieso een proces van ontmannelijking, zegt Tim Samuels. De baas, en niet de man zelf, bepaalt tegenwoordig wat hij doet, verdient en voelt. Mannen willen vrijheid, rond rennen en doen wat in hem opkomt. Als dat niet kan wordt de man boos, woedend zelfs. Met desastreuze gevolgen voor de maatschappij.

De oplossing? Mannen moeten hun mannelijkheid bestuderen. En daarmee bedoel ik niet dat ze na de voetbalwedstrijd een liniaal mee moeten nemen de kleedkamer in. Volgens Tim Samuels hebben vrouwen ondertussen volop verkent wat het betekent om vrouw te zijn, maar mannen nog niet. Het wordt tijd. Ik roep alle mannen op: verken je mannelijkheid!

Column: Levenslang leren

Vandaag geef ik, doctor in spe, een workshop aan collega promovendi over het onderwerp van mijn proefschrift: werk-privé balans. Als alle deelnemers binnen zijn sluit ik de deur. Ik geef ze een vel papier en zet ze aan het werk met een simpele invuloefening voor beginners. Wie ben ik? Wat wil ik? Wat kan ik? Ze hoeven de tabel alleen maar in te vullen. Aan het einde van de workshop gaan ze naar huis met een kant en klaar, stressbestendig levensplan.

Als werk-privé balans expert ben ik niet te beroerd om mijn kennis te delen. In een ochtend vat ik honderden boeken en artikelen samen. Nog belangrijker zijn misschien wel mijn eigen levenslessen die ik als 29-jarige wijze vrouw heb verzameld. Die mag ik de wereld niet onthouden voordat ik sterf.

De afgelopen vier jaar heb ik mijn privé leven gegeven voor de wetenschap. Perfectionistisch als ik ben, heb ik zelfs een levensecht experiment opgezet om te ervaren wat stress met de mens kan doen. Vier jaar geleden ben ik na mijn afstuderen verhuisd naar een nieuwe stad, begonnen aan een nieuwe baan en een nieuwe relatie. Zonder training gaf ik les aan studenten in vakken die ik zelf nooit had gevolgd. Ik rommelde wat met didactisch verantwoorde oefeningen en deed m’n ding.

Aan artikelen lezen voor mijn promotie onderzoek kwam ik dat eerste jaar niet echt toe, maar empirisch bewijs heb ik wel verzameld. Na een jaar werk boven privé stellen kwam ik eindelijk in het ziekenhuis terecht. Deze bijna-doctor had er een andere dokter voor nodig, maar ik leerde er drie belangrijke lessen. Op de Intensive Care afdeling duidde de hartslagmeter naast mijn bed een significant verband tussen stress en fysieke klachten. De weken erna bewezen dat mensen met burn-out dit in eerste instantie ontkennen. Ten slotte laten de lange termijn effecten zien dat je nooit te oud bent om te leren.

 

Losgeschud

Van een afstand observeer ik ze. Ik doe nog tien herhalingen terwijl zij daar staan te drentelen voor de deur. Waarom doen ze geen warming up? Ik kom hier niet om te kletsen en dat zouden zij ook niet moeten doen.

Ik leg snel mijn gewichten neer en glip op het allerlaatste moment de zaal binnen. Efficiënt en strategisch, want het geeft me de kans om mijn positie te kiezen. Niet vooraan, waar iedereen me in de spiegel ziet. Niet achteraan, waar je door het gedraai de dans niet meer ziet. In het midden, net voor de bups die naar rechts gaat als de leraar links aangeeft (of andersom). Tijdens de warming-up maak ik extra grote bewegingen om mijn territorium af te bakenen. De beste plek is alleen voor mij.

Na het eerste nummer begin ik te ontdooien. Als gehypnotiseerd door een slangenbezweerder kronkel ik omhoog uit mijn mand. Sterk en soepel volg ik zijn bewegingen. Ik begin te borrelen, te bubbelen en te bewegen van binnenuit. Ik wacht niet langer op zijn pasjes maar begin alvast. Zei hij salsa? Het zal me wat. Dit is geen choreo, het gebeurt gewoon.

Ik zie mezelf in de spiegel zoals ik mezelf graag zie. Ik schud mijn billen, borsten en gedachten. Langzaam onderscheid ik ook de anderen in de spiegel. Ze zijn prachtig. Op hun eigen manier dan. Ik word me bewust van de eerste voorzichtige vreugdekreten om me heen. Op mijn gezicht ontstaat een glimlach die niet meer verdwijnt. De energie neemt toe en komt tot een hoogtepunt. Het laatste nummer, mijn laatste kans om alles te geven. Ik wil en kan niet stoppen. Dit is waar het leven over gaat. Ik bal mijn vuist en stoot hem met kracht de lucht in.

Dan is het stil. Ik voel de beat nadreunen in mijn hart. Ik huppel de zaal uit, de wereld in.

Bevroren tijd

Ik ben 29 en weet het nog niet. Ik heb een vriend met vaderschapsambities, een vast inkomen en ouders die staan te springen om op te passen. De omstandigheden zijn er naar, maar ik twijfel nog. Ik wil namelijk eerst mijn proefschrift afronden, een reis maken, een baan zoeken en een huis kopen. Pas als het nest klaar is ben ik er ook klaar voor. Denk ik.

Moeders zeggen: “Opeens weet je het”. Of ze hebben het altijd al geweten. Maar overtuigd en alleen moeder zijn is tegenwoordig een dappere keuze. Vrouwen willen eerst dit en dat. Totdat er niets meer te willen valt. Het aantal ongewenst kinderloze vrouwen én mannen neemt toe.

Een oplossing is een vruchtbaarheidsbehandeling. Vrouwen kunnen voortaan tot hun 50ste gebruik maken van eiceldonatie of hun eigen eicellen, mits ze die voor hun 43ste hebben laten invriezen. De leeftijdsgrens voor vruchtbaarheidsbehandeling gaat daarmee met vijf jaar omhoog.

Door eicellen in te vriezen kun je tijd kopen, is de gedachte. Het geeft vrouwen de mogelijkheid om ook op latere leeftijd nog hun kinderwens in vervulling te laten gaan. Het is inderdaad een geruststellende idee om het nog even niet te hoeven weten. Ik kan mijn eicellen, en daardoor ook andere levenskeuzes nog even in de koelkast zetten.

Maar koop ik daarmee tijd of juist nog meer twijfel? Ik verleng misschien de grenzen van mijn vruchtbare periode, maar niet de grenzen van mijn leven. Ik kan tijd uitstellen, maar niet verlengen. We kunnen over keuzes twijfelen, maar ze niet vermijden. Als ik later moeder wordt, ben ik minder lang oma. Wat vind ik belangrijker? Een carrière of  een gezin? Kwantiteit of kwaliteit? Ik denk er nog even over na.